คำนิยาม |
| ผู้เล่น |
บุคคลใดก็ตามที่เล่นแบดมินตัน |
| แมทช์ |
การแข่งขันแบดมินตันระหว่างฝ่ายตรงข้ามฝ่ายละ 1 หรือ 2 คน |
| เดี่ยว |
การแข่งขันที่มีผู้เล่นฝ่ายละ 1 คน |
| คู่ |
การแข่งขันที่มีผู้เล่นฝ่ายละ 2 คน |
| ฝ่ายส่งลูก |
ฝ่ายที่มีสิทธิ์ส่งลูก |
| ฝ่ายรับลูก |
ฝ่ายตรงข้ามกับฝ่ายส่งลูก |
| การตีโต้ |
เป็นลำดับของการตีหนึ่งครั้งหรือมากกว่าหนึ่งครั้งจนกว่าจะมีการยุติการตี |
1. สนามและอุปกรณ์สนาม |
| 1.1 |
สนามจะเป็นรูปสี่เหลี่ยมผืนผ้าประกอบด้วยเส้นกว้างขนาด 40 มม. ตามภาพผัง ก. |
| 1.2 |
เส้นทุกเส้นต้องเด่นชัด และควรทาด้วยสีขาวหรือสีเหลือง |
| 1.3 |
เส้นทุกเส้นเป็นส่วนประกอบของพื้นที่ซึ่งกำหนดไว้ |
| 1.4 |
เสาตาข่ายจะต้องสูง 1.55 เมตรจากพื้นสนาม และตั้งตรงเมื่อขึงตาข่ายให้ตึงตามที่ได้กำหนดไว้ในกติกาข้อ 1.10 โดยที่จะต้องไม่มีส่วนหนึ่งส่วนใดของเสายื่นเข้ามาในสนาม (เฉพาะรายการที่รับรองโดย IBF จะต้องใช้ระเบียบนี้ จนกระทั่ง 1 สิงหาคม 2547 ทุกรายการที่แข่งขันจะต้องยึดตามระเบียบนี้) |
| 1.5 |
เสาตาข่ายจะต้องตั้งอยู่บนเส้นเขตข้างของประเภทคู่ตามที่ได้แสดงไว้ในภาพผัง ก. โดยไม่ต้องคำนึงว่าจะเป็นประเภทเดี่ยวหรือเล่นคู่ |
| 1.6 |
ตาข่ายจะต้องถักด้วยเส้นด้ายสีเข้ม และมีขนาดตากว้างไม่น้อยกว่า 15 มม. และไม่เกิน 20 มม. |
| 1.7 |
ตาข่ายต้องมีความกว้าง 760 มม. และความยาวอย่างน้อย 6.1 เมตร |
| 1.8 |
ขอบบนของตาข่ายต้องมีแถบผ้าสีขาวพับสอง ขนาดกว้าง 75 มม. ทับบนเชือกหรือลวดที่ร้อยตลอดแถบผ้าขาว |
| 1.9 |
เชือกหรือลวดต้องมีขนาดพอที่จะขึงให้ตึงเต็มที่กับหัวเสา |
|
| 1.10 |
สุดขอบบนตาข่ายต้องสูงจากพื้นที่ตรงกึ่งกลางสนาม 1.524 เมตร และ 1.55 เมตร เหนือเส้นเขตข้างของประเภทคู่ |
| 1.11 |
ต้องไม่มีช่องว่างระหว่างสุดปลายตาข่ายกับเสา ถ้าจำเป็น ต้องผูกร้อยปลายตาข่ายทั้งหมดกับเสา |
