วงการแบดมินตันทั่วโลกพอจะรู้ประวัติความเป็นมาของกีฬาแบดมินตัน แต่ก็รู้กันพอสังเขป ที่มีบันทึกกันเอาไว้จึงดูสั้น ห้วน ไม่ครบถ้วน บางครั้งต่อกันไม่ติด ไม่ว่าจะเป็นการเริ่มเล่นเกมที่เมืองปูนา ประเทศอินเดียคฤหาสน์ แบดมินตัน” ของ ดยุ๊คแห่งบิวฟอร์ด ที่กล๊อสเตอร์เชอร์ ในประเทศอังกฤษ และมีการค้นพบหลักฐานที่ทำให้เชื่อได้อีกว่า เกมเล่นที่มีลักษณะคล้ายกีฬาแบดมินตัน มีเล่นกันตามที่ต่าง ๆ ในหลายทวีป เช่น จีน ยุโรป อเมริกาใต้ บางแห่งใช้ตีด้วยไม้กระดาน บางแห่งใช้เดาะลูกด้วยเท้า ข้อศอก หรือโขกด้วยศีรษะ

ในระหว่างคริสต์ทศวรรษที่ ’90 มีนักวิทยาศาสตร์ นักเขียน นักโบราณคดีสตรีชื่อ มอนิก้า ครูคเกอร์ (Ms.Monica Krucker) เกิดและอาศัยอยู่ที่เมืองซูริค ประเทศสวิทเซอร์แลนด์

ขนไก่หัวอีแปะ (ประเทศจีน)

ลูกขนไก่หัวอีแปะ นำขนมาเสียบ	ลักษณะที่คนจีนเล่นลูกไก่หัวอะแปะ	ต้นตระกูลลูกขนไก่ ใช้ทำด้วยใบบัว

ครูคเกอร์ได้พบหลักฐานว่า มีกีฬาชนิดหนึ่งที่เล่นกันแพร่หลายในประเทศจีนมีส่วนละม้ายกับกีฬาลูกขนไก่ มีเล่นกันในหมู่ชาวจีนตั้งแต่ต้นคริสต์ศตวรรษที่ 7 หรือประมาณ 1400 ปีมาแล้ว โดยใช้เงินเหรียญอีแปะ 3-4 อันที่มีรูตรงกลางเหรียญ แล้วนำมาเสียบร้อยด้วยขนเป็ด ขนไก่ ขนนก หรือแม้แต่ขนห่าน ใช้ด้ายพันเย็นสิ่งที่นำมาเสียบเข้ากับรูอีแปะให้แน่น วิธีเล่นก็ทำกันอย่างง่าย ๆ ในรูป
แบบของกีฬาชาวบ้าน ล้อมวงเหมือนกับที่คนไทยเราเล่นตะกร้อวงอย่างไรก็อย่างนั้น หลักใหญ่ของการเล่นก็คือ การใช้เท้าดีดในลักษณะของการเหวี่ยง ลูกแป แต่บางครั้งจวนตัวเข้าก็ใช้ลูกเตะ หรือโขกด้วยศีรษะ แต่จะใช้กระทุ้งด้วยข้อศอกด้วยหรือไม่ ไม่มีการยืนยัน แต่ที่แน่ ๆ ก็คือ จะไม่ใช้มือตี หรือปัดลูกขนไก่หัวอีแปะนี้เด็ดขาด

เกมเล่นขนไก่หัวอีแปะ ต้นตระกูลกีฬาแบดมินตันมีเล่นกันในสมัยราชวงศ์สุย (ค.ศ. 618) ลูกขนไก่อีแปะในสมัยนั้นแต่ละลูกจะไม่ซ้ำกัน การประดิษฐ์อีแปะลูกขนไก่มีมาตรฐานต่างกัน บางลูกจะมีขนไก่มาเสียบร้อยเย็บติดกันเพียง 2 ขน บางลูกจะมี 4 ขน บางครั้งยังใช้มีดผ่าขนให้แยกกระจายออกเพื่อการต้านลมที่ดียิ่งขึ้น

จากขนไก่หัวอีแปะของจีนมาถึงการเล่นซีบาเน่ (ญี่ปุ่น)

ในหมู่ชาวญี่ปุ่น ผู้คนรู้จักเกมเล่นที่เรียกว่า “ซิบาเน่” (Cibane) เป็นเกมเล่นโบราณของชาวอาทิตย์อุทัยตั้งแต่สมัยคริสต์ศตวรรษที่ 14 นิยมเล่นกันในกลุ่มคนชั้นปกครองและราษฎรสามัญ และเล่นกันในหมู่หญิงสาวโดยเฉพาะ เล่นกันในโอกาสพิเศษที่มีการจัดงาน หรือมีงานพิธีต่าง ๆ หญิงสาวเหล่านี้จะแต่งกายในชุดกิโมโนสวยงาม วิธีการเล่นไม่มีอะไรมากไปกว่าการตีลูกให้พุ่งสูงขึ้นไปในอากาศ และพยายามเลี้ยงลูกมิให้ตกดิน ในวันหยุดนักขัตติฤกษ์ต่าง ๆ ก็จะมีผู้เล่น 2-3 คนหรือมากกว่านั้นล้อมวงเป็นวงกลม ตีส่งลูกให้กันไปมา ใครที่รับลูกพลาด หรือปล่อยให้ลูกแตะพื้น จะต้องถูกปรับทำโทษด้วยการใช้สีทาบนใบหน้า หรือไม่ก็วาดวงกลมที่ขอบตา ในขณะที่เด็กผู้ชายจะร้องตะโกนเชียร์อยู่รอบด้าน บางก็ร้องให้มีลมกรรโชกพัดมาแรง ๆ เพื่อให้หญิงสาวตีลูกพลาด

ชิบาเน่ของญี่ปุ่นไม่ได้ตีลูกด้วยมือ หรือเตะ เดาะด้วยเท้า แต่ใช้ไม้คิริแผ่นทำเป็นไม้กระดาน ทาสี และวาดภาพสวยงามไว้บนแผ่นกระดานทั้งสองด้าน บางอันก็เป็นภาพดอกไม้ ภาพวิว หรือบางครั้งด้านหนึ่งก็วาดเป็นภาพของบุคคลที่ตัวเองชื่นชอบ บางทีก็เป็นรูปดาราละคร หรือคาบูกิคนโปรดของพวกตน แต่ฮาโกะหรือต้นตระกูลแร็กเก็ตที่ดีหน่อย ทำอย่างพิถีพิถันหน่อยจะทำจากเนื้อไม้อย่างดี Ceda Wood ฮาโกะที่มีราคาแพงจะมีภาพประดับประดามากกว่าปรกติ บางครั้งใส่ภาพสิ่งศักดิ์สิทธิ์ หรือใบหน้าของหญิงสาวสวย บางอันจะฉาบด้วยสีเงิน หรือสีทองให้แลดูสวยงาม ไม้ฮาโกะมีขนาดไม่เท่ากัน อันใหญ่ที่สุดจะมีความยาวถึง 61 เซนติเมตร กว้าง 25 เซนติเมตร และมีความหนาถึง 7 เซ็นติเมตร ในยุคหนึ่งไม้ฮาโกะมีผู้นิยมใช้เป็นของขวัญพิเศษให้แก่กัน แต่ละอันมีน้ำหนักมากน้อยไม่เท่ากัน ที่หนักที่สุด 575 กรัม หรือครึ่งกิโลเศษ

จากเกาะญี่ปุ่นไปถึงเกาหลี ทิเย-คิทชา-กิ

คำว่า ทิเย-คิทชา-กิ ของเกาหลี แปลตรงตัวว่า ผลักลูกขนไก่ (To push the shuttlecock) แต่ลูกขนไก่ของเกาหลีใช้ผ้าฝ้าย ผ้าสำลี ใช้คลุกกับดิน ขี้เถ้า ปนดินเหนียว แล้วเสียบด้วยขนไก่หรือขนไก่ แต่ใช้เท้าเตะส่งลูกให้แก่กัน บางครั้งก็ใช้มือตี หรือปัดลูกไปให้อีกฝ่ายหนึ่ง

การเล่นลูกขนไก่ผ้าสำลีผสมดินแบบเกาหลีโดยไม่ใช้ไม่กระดานตีลูก มีหลักฐานบ่งบอกว่า ในอินเดีย และตามหมู่เกาะในอินโดนีเซีย มีการเล่นเกมในลักษณะนี้เหมือนกัน

อินเดียคาแบดมินตันของเผ่าอินคา

การค้นพบของครูคเกอร์ที่น่าสนใจ ได้แก่การพบหลักฐานการเล่นเกม ที่คล้ายคลึงกับกีฬาลูกขนไก่ในทวีปอเมริกา กลุ่มชนเผ่าอินคากับเผ่าอินเดียนแดงพื้นเมืองของภูมิภาคดินแดนแถบนั้น ซึ่งเกือบทั้งหมดดำรงชีพอยู่ด้วยการอาศัยเกษตรกรรม ธัญญพืชส่วนใหญ่จะเป็นข้าวโพด ยามว่างได้ใช้ใบข้าวโพดมาร้อยสานเป็นก้อนกลม แล้วนำขนนก ขนไก่มาเสียบร้อยเข้ากับก้อนกลมนั้น เพื่อให้ขนไก่ก้อนข้าวโพดนั้นพุ่งไปในทิศทางที่บังคับได้ เกมเล่นนี้มีส่วนคล้ายกับเกม “อินเดียคา” ที่พบเล่นกันในแถบอะเมซอน โอริโนโค กุยยานา หรือแม้แต่ภาคตะวันออกของบราซิล กับโบลิเวีย รวมทั้งเผ่าอินเดียนแดง ฮูอิชท์ชอลในเม็กซิโก ด้วยสิ่งประดิษฐ์ขนไก่เสียบก้อนข้าวโพดนี้ อินเดียนแดงในท้องถิ่นเล่นเกมในลักษณะที่คล้ายแฮนด์บอล หรือคล้อยไปในทางวอลเลย์บอล เว้นแต่ว่าก้อนใบข้าวโพดปั้นเสียบนี้มีขนไก่หรือขนนกปักอยู่ด้วย จึงเข้าลักษณะเป็นต้นตระกูลลูกขนไก่ในเกมแบดมินตันปัจจุบันอย่างน่าทึ่ง

อเมริกาเหนือ

อินเดียนแดงเผ่า ซูนิ ในแถบอเมริกาเหนือ แม้โลกจะเปลี่ยนแปลงไปมาก แต่ชนเผ่านี้ยังดำรงชีวิตตามวัฒนธรรมประเพณีเดิมของบรรพบุรุษอย่างเหนียวแน่น ที่น่าทึ่งก็คือ ชนเผ่านี้อ้างยืนยันแข็งขันว่าเผ่าของตนเป็นผู้คิดประดิษฐ์เล่นเกมแบดมินตัน จากการค้นคว้าพบว่า เวลาส่วนใหญ่ของชนเผ่าน ี้เล่นเกมที่คล้ายกีฬาแบดมินตันเสมือนหนึ่งเป็นพิธีกรรม ทางความเชื่อถือของพวกตน ลูกขนไก่ที่ใช้ตีทำด้วยฟาง มัดกระจุกรวมกัน แล้วเสียบด้วยขนนก ขนไก่ หรือแม้แต่ขนห่าน วิธีเล่นเริ่มต้นด้วยการเหวี่ยงฟางขนไก่สูงขึ้นในอากาศ แล้วใช้ฝ่ามือผลัดกันฟาดตีไปมา เพื่อให้ฟางขนไก่ที่ว่านี้ลอยล่องอยู่ในอากาศให้นานที่สุดเท่าที่จะทำได้ กำหนดกติกายอมให้ผู้เล่นตีพลาดปล่อยลูกตกพื้นได้ 10 ครั้ง เมื่อถึง 10 ครั้งแล้วก็จะต้องออกจากเกมเล่น เปิดโอกาสให้ผู้เล่นคนอื่นได้เข้ามาทดสอบฝีมือบ้าง นับได้ว่าเป็นแนวการเล่นที่ละม้ายกับการนับคะแนนของเกมแบดมินตันยุคหลังมากที่สุด

ยุโรปก่อนศตวรรษที่ 14     

ทศวรรษที่ 60 ในศตวรรษที่ 19 นายทหารอังกฤษยศพันเอกได้พบกีฬาที่เรียกว่า บอลขนเทนนิส (Feather Ball Tennis) มีการเล่นกันที่เมืองปูนา ประเทศอินเดีย เล่นโดยไม่มีตาข่ายกั้น ไม่มีการขีดแบ่งเส้นสนามแต่อย่างใด แต่ก็เล่นเกมตีลูกขนไก่ได้อย่างสนุกสนาน จนกระทั่งในปี ค.ศ. 1870 ดยุ๊คแห่งบิวฟอร์ด ได้นำเกมเล่นนี้ไปเล่นในงานสังสรรภายในอุทยานของคฤหาสน์ฤดูร้อน “แบดมินตัน” ในกลอสเตอร์เชอร์ ณ ที่นี้เองท่านดยุ๊คได้แนะนำกฎกติกาใหม่ให้แก่แขกของท่าน โดยเปลี่ยนเกมเล่นที่นำมาจากเมืองปูนา ให้กลายเป็นเกมที่กางตาข่ายขั้นกลางระหว่างผู้เล่นสองฝ่าย (ในขั้นแรกใช้ตาข่ายเทนนิส) กติกาที่ท่านกำหนดไว้ในหลายข้อยังใช้ต่อเนื่องมาจนถึงทุกวันนี้

วิวัฒนาการรูปลักษณ์ลูกขนไก่่จากอดีตถึงปัจจุบัน

Top